Polyend Tracker-recensie

 Een krachtige maar verwarrende groovebox. De functies zijn indrukwekkend, de hardware solide, maar de workflow zal niet voor iedereen zijn

Eerlijk gezegd worstelde ik met de Tracker: op papier is het een bijna intimiderend krachtig en veelzijdig stuk apparatuur voor het maken van muziek. De combinatie van sampling, slicing, sequencing en synthese heeft weinig directe concurrenten. Misschien is de MPC-lijn van Akai of een deel van de duurdere uitrusting van Elektron dichtbij. In jouw handen voelt het absoluut verleidelijk aan. Het grote klikwiel is bevredigend en de klappende mechanische toetsen doen mijn nerdhart sneller kloppen. Vanuit een puur ontwerpperspectief is het een van de beste muziekinstrumenten die ik ooit heb mogen gebruiken. En het is slechts $ 599.

Toch had ik problemen met het opbouwen van een verbinding met de Tracker.

Toen ik er eerst mee ging zitten, was ik verloren. Ik merkte constant dat ik vast zat in een lusland van vier maten. Er muziek op maken voelde als werk.

Het hielp niet dat de sequencer hier mij volkomen vreemd is. Zie dat Polyends Tracker, nou ja, een tracker is (kleine letter ‘t’). Trackers zijn een soort voorloper van moderne DAW’s (digitale audiowerkstations) zoals Logic en Ableton. Er is enige onenigheid over wie precies aanspraak kan maken op de eerste tracker, maar die ontstonden halverwege de jaren tachtig met apps als Ultimate Soundtracker op de Amiga. Ze zijn populair gebleven onder chiptune-makers en iconische artiesten zoals Aphex Twin hebben er uitgebreid gebruik van gemaakt, maar ze hebben nooit echt genoten van mainstream-succes. En, nog belangrijker, ik heb nog nooit een tracker gebruikt.

Het meest voor de hand liggende verschil tussen een tracker en een typische stepsequencer is dat alles verticaal is georiënteerd. Je creatie scrollt van boven naar beneden en elke stap kan elke combinatie van samples, instrumenten en effecten bevatten. Dat betekent dat je geen hele baan hoeft te verspillen in Polyends acht-sporen sequencer, alleen voor je basdrum met vier verdiepingen. Je kunt ook je snare of zelfs een synth-steek of vocale sample inknijpen.

Polyend verdient ook de eer om hier op de been te gaan. Hardware-trackers zijn gewoon niet echt een ding. Er is de NerdSEQ, een niche-sequencer voor modulaire Eurorack-synthesizers. En … dat is het zowat. XOR Electronics, het bedrijf achter NerdSEQ, kondigde een draagbare versie van de NerdSEQ aan rond dezelfde tijd als Polyend’s Tracker, maar de releasedatum in de late zomer van 2020 kwam en ging met een kleine update.

Dus als je op zoek bent naar een op zichzelf staande tracker-gebaseerde groovebox, dan is dit de enige game in de stad. Als je niet getrouwd bent met het idee van een tracker, maar iets wilt met vergelijkbare geluidssculptuurmogelijkheden, dan zijn AKAI’s MPC-lijn of Elektron’s Digitakt waarschijnlijk de beste keuze. Maar dat zijn nog steeds dramatisch verschillende instrumenten, met hogere prijzen (respectievelijk $ 699 en $ 749) en veel verschillende workflows. Het is onwaarschijnlijk dat u het moeilijk zult vinden om tussen de drie te kiezen.

Op papier is de Polyend Tracker een beest van een apparaat en een vrij goed koopje voor $ 599. Het is een draagbare acht-track groovebox met een sequencer die een willekeurig aantal stappen kan hebben van één tot 128. Vervolgens kun je sequenties arrangeren om complete composities in song-modus op te bouwen, ze onder de knie te krijgen en ze te exporteren als gepolijste stukken. Het kan samples opnemen, ze bewerken en ze in afspeelbare synths veranderen. Het kan externe apparatuur besturen. En de hardware is echt lustwaardig. De Tracker-workflow is niet voor iedereen weggelegd, maar dat neemt niet weg dat het een fascinerend en indrukwekkend instrument is.

Voordelen

Ongelooflijke bouwkwaliteit

Uitgebreide tools voor het manipuleren van monsters

Doordachte interface en snelkoppelingen

Uitstekende waarde

Nadelen

Workflow kan archaïsch aanvoelen

Incidentele bugs

Over auteur

Laat een Reactie achter

Geef een antwoord